Als Francofiel was ik eindelijk in Italië.

Rome; waar je struikelt over geschiedenis, kerken, en Michelangelo's. We maakten daar een video-short voor 'Brieven naar huis'. Vanaf  het Janiculum (thnx Kevin voor de tip). Dat vraagt om uitleg.

 

1980 - De Was
's Zomer hingen we de was altijd te drogen op het platte dak van het huis.
Theedoeken, tafellakens en veel linnen servetten uit het restaurant van mijn moeder. In het weekend bergen manden vol. Daarboven op het dak was niets als warme wind en het geroezemoes van de straat. Je voelde je er heerlijk alleen en onbespied. Er lagen witte kiezeltjes op het dak. Ik was er graag.

 



Una Giornata Particolare
In 1977 regisseerde Ettore Scola een absoluut hoogtepunt uit de Italiaanse filmgeschiedenis: ’Una Giornata Particolare' met Sophia Loren en Marcello Mastroianni. Het verhaal speelt zich af in Rome, mei 1938. De grauwe dagen vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Hitler brengt dat jaar een historisch bezoek aan Mussolini. Er is een parade in de stad, iedereen is daar en hier begint het verhaal.

 

In een leeg flatgebouw blijven achter: Antonietta, een uitgebluste moeder van zes en de knappe radiopresentator Gabriele. Er ontstaat iets moois, geen romance of toch wel, kijk zelf maar. Voor beide is dit Een Gedenkwaardige Dag om verschillende redenen. Gabriele weet dat dit zijn laatste dag in vrijheid zal zijn. Hij zal gedeporteerd worden. En Antonietta geeft zich letterlijk en figuurlijk over aan het leven. Prachtige trage film, hoef je verder niks mee. Maar het zich onbespied en vrij voelen is ook hier overal aanwezig.

 

2022 - Brieven naar huis
De wereld of tijd waarin we ons begeven en de herinneringen aan de wereld waartoe we ooit behoorden zijn vaak onderwerp in ‘Brieven naar huis’. Dat is niet melancholisch bedoeld. Ik zie het als een groet of bezoekje naar thuis. We hebben ons maar te verhouden als opgroeiende mensen tussen vroeger en nu. In het meest gunstige geval ontstaat er een soort van evenwicht. Dat alles op zijn plek valt. Maar dit is soms een hele zoektocht. En in dat zoeken schreef ik ooit een gedicht. 

 

 

Ons cement
 

Wij deelden de achterbank gymschoenen kleuterjuffen

badwater playmobil beschuitenpap ons moeders bloed

Ik wou dat ik kon zeggen hoezeer ik je mis

zelfs nu je zo naast me

Wij leerden fietsen zwemmen met mes en vork

twee woorden Julien Clerc groot verdriet 

maar nooit dat ik je mis

zelfs nu je zo naast me

Wij zijn wat over is van het huis 

met de roze was op het dak

Ons cement is koppig overeind

de liefde doofstom

ik zie je

naast me

 

 

 

Dat gedichtje stempelde ik vorige week op 4 linnen doeken. Ik hing ze met wasknijpers aan een draad en filmde hoe ze hoog over de stad waaiden. Als saluut naar de was op het dak uit mijn herinneringen. Alleen was ik nu in Rome en zijn we een flinke heuvel opgeklommen om de was over deze stad te laten wapperen.

 

Het filmpje wordt uiteindelijk onderdeel van een installatie, met bijbehorend geluid. Doel van de video is dat je wil blijven kijken naar het langzame beeld van de was in de wind. Zoals je niet kunt stoppen met kijken naar bijvoorbeeld een haardvuurtje. Dat je hetzelfde gevoel van vrijheid en verstilling beleefd als ik boven op het dak. Dit alles is ook een vette knipoog naar de was-op-het-dak scène uit Una Giornata Particolare. Eén van de doeken heb ik naar mijn ouderlijk huis gestuurd, als onderdeel van ‘Brieven naar huis’. Is nog niet retour gekomen :)