Sinds een paar weken stuur ik  post naar mijn ouderlijke huis in Mill:

 

‘Hoi huis! Hoe gaat het met je? Met mij gaat alles goed. Liefs Ingeborg ’

 

Het huis staat leeg en dat vind ik een verdrietig idee. Het is namelijk altijd vol leven en gezelligheid geweest. Mijn ouders hadden een horecabedrijf waar je carnaval vierde, kermis, je huwelijk én koffietafel. Toen mijn moeder stierf is het nog even een HEMA geweest, maar nu staat het leeg. Dat past het huis niet dus stuur ik post. Een vrolijke tekening, aquarel of fotokaart. Niks zwaars, ik stuur gewoon beetjes liefde die kant op.

Deze week stuur ik een foto-ansichtkaart van dit houten doosje. Ik probeer een blokkendoos-puzzel te maken van het huis, in keramiek. Dit is een schaalmodel. Als dit proefmodel werkt wil ik het in het groot uitvoeren, ook in keramiek. Details uit het (oude) interieur moeten in illustraties op de buitenkant van de blokken komen, bijvoorbeeld een gedekt tafeltje in het restaurant met stoeltjes erbij: interieur wordt exterieur.

 

Eigenlijk stuur ik steeds iets van thuis naar thuis. En dat vind ik een mooie gedachte. Geen idee waarom of waar naar toe dit gaat leiden maar alles wat ik doe voor dit project: het maken van de post, naar de brievenbus brengen, leg ik vast op film. Inclusief de 'Post retour' in onze brievenbus, wat tot nu toe telkens gebeurd … 

Nóg spannender gaat het worden als er géén post retour meer komt! Nu heb ik nog een onzichtbaar lijntje met het huis. Maar als mijn post niet meer terugkomt kan dat van alles betekenen. Iemand heeft de envelop geopend, mijn bericht gelezen, ergens neergelegd.

 

Wie !? Waar !?

Ik ga je zeker en vast op de hoogte houden. Wordt vervolgd.
 

Foto: Schets en puzzeltangram voor de bouwdoos. Het luciferdoosje is al heel oud, merche van het restaurant, heb ik bewaard.